Di hari pernikahanku, ibu mertuaku menyatakan di depan seluruh tamu bahwa aku hanya seorang yang menumpang hidup dan memintaku meninggalkan pelaminan seketika. Tidak ada yang tahu bahwa pria yang sedang menggenggam tanganku sebenarnya telah menandatangani warisan grup perusahaan terbesar di Jakarta untukku hanya sehari sebelumnya. Dan saat aku tersenyum, seluruh aula mulai hening karena sebuah panggilan dari ketua dewan direksi baru saja berdering…

Di hari pernikahanku, ibu mertuaku menyatakan di depan seluruh tamu bahwa aku hanya seorang yang menumpang hidup dan memintaku meninggalkan pelaminan seketika. Tidak ada yang tahu bahwa pria yang sedang menggenggam tanganku sebenarnya telah menandatangani warisan grup perusahaan terbesar di Jakarta untukku hanya sehari sebelumnya. Dan saat aku tersenyum, seluruh aula mulai hening karena sebuah panggilan dari ketua dewan direksi baru saja berdering…
Suasana aula pernikahan di hotel mewah Jakarta itu tiba-tiba berubah dingin ketika Ibu Rina berdiri dan menunjukku di depan semua tamu.
“Alya, kamu pikir kamu pantas jadi bagian keluarga ini? Kamu hanya gadis miskin yang menumpang hidup pada anakku!” suaranya menggema. Beberapa tamu mulai berbisik, bahkan ada yang tertawa kecil.
Rudi terlihat tegang, namun ia hanya menunduk. “Bu, jangan seperti ini…” katanya pelan, tapi tidak cukup kuat untuk menghentikan ibunya.
Aku hanya tersenyum. Tidak menangis. Tidak marah. Karena mereka belum tahu siapa aku sebenarnya.
Tiba-tiba ponselku bergetar. Layar menunjukkan: “Komisaris Utama PT Nusantara Global.” Seluruh ruangan langsung hening saat aku mengangkat telepon itu.
“Selamat sore, Nona Alya. Mulai hari ini, Anda resmi menjadi pemegang saham mayoritas,” suara di seberang terdengar jelas melalui pengeras suara yang tidak sengaja aktif.
Bisik-bisik berubah menjadi keheningan total. Ibu Rina mundur selangkah, wajahnya pucat. “Itu tidak mungkin…” katanya gemetar.
Aku berdiri perlahan. Gaunku yang sederhana tiba-tiba terasa seperti mahkota. “Selama ini kalian yang tidak tahu siapa yang kalian hina,” kataku tenang.
Namun sebelum semua sempat bereaksi, seorang petugas keamanan masuk dengan berkas di tangan.
Semua orang menahan napas, tidak ada yang berani bersuara.
Ibu Rina berteriak, “Apa lagi ini?! Hentikan semua sandiwara ini!”
Petugas keamanan membuka dokumen itu, tangannya sedikit bergetar. “Ini laporan investigasi internal dari dewan direksi…”
“…tentang dugaan penggelapan dana miliaran rupiah yang dilakukan oleh salah satu anggota keluarga ini.”
Semua mata langsung tertuju pada Rudi. Wajahnya langsung pucat pasi.
“Aku tidak…” Rudi mencoba bicara, tapi suaranya terputus oleh langkah kaki yang mendekat dari pintu belakang aula.
Dan saat pintu itu terbuka, seseorang yang tidak pernah hadir di pernikahan ini akhirnya muncul…

Ang asawa ko ay pumanaw limang buwan na ang nakalipas… ngayong umaga, nakita ko ang isang lalaking eksaktong kamukha niya—at nagpasya akong sundan siya nang palihim… nang hindi ko pa alam kung ano ang matutuklasan ko…

Hindi ko nga alam kung saan magsisimula… Marahil sa hindi matitiis na katahimikan na pumuno sa buhay ko sa loob ng limang buwan. Limang buwan mula nang mawala ang asawa ko. Biglaan. Walang babala.

“Isang mabilis at malubhang sakit,” sabi ng mga doktor. Sa loob lamang ng ilang linggo, ang lalaking pinakamakulay at pinakamasigla sa buhay ko ay naging isang larawan sa kahoy na frame, katabi ng kandilang inilagay ko sa altar para sa kanya sa bahay, gaya ng hinihingi ng tradisyon.

Lahat ay nagsabi sa akin na mag-move on na.

“Bata ka pa.”
“Magpapatuloy ang buhay.”
“Ayaw niyang makita kang ganito.”

Advertisements

Ngunit walang nakakaintindi kung ano ang pakiramdam ng mawala ang taong buong mundo mo. Tuwing umaga, nagigising ako na may kakaibang pakiramdam… na para bang may nakalimutan akong mahalaga. At pagkatapos ay babagsak sa akin ang realidad, mabigat na parang semento. Wala na siya. Hindi na babalik.

Gayunpaman, ipinagpatuloy ko ang aking rutina. Maagang lumalabas para bumili ng tinapay at groceries, bumabati sa tindera nang hindi masyadong tinitingnan, ngumingiti dahil nakasanayan na… humihinga, dahil kailangan.

At pagkatapos… dumating ang umagang iyon. Malamig. Basa ang hanging tumatagos hanggang buto. Ang kulay abong langit ay tila tinakpan ang lahat, na para bang pagod na rin ang liwanag. Naglalakad ako nang wala sa sarili, nakapulupot ang mga kamay sa bulsa, nang makita ko siya.

Isang lalaki, ilang metro sa unahan ko. Sa una, hindi ko agad naintindihan. Biglang huminto ang puso ko. Parehong paraan ng paglakad. Parehong tindig. Ang bahagyang pagyuko ng balikat, na para bang palaging may dalang hindi nakikitang bigat.

Natigilan ako.

“Imposible…” bulong ko.

Bahagyang lumingon ang lalaki. At sa sandaling iyon… muling nabasag ang mundo ko.

Ang mukha niya. Siya iyon. Hindi lang basta kamukha. Hindi. Siya mismo. Ang parehong mga katangian. Ang parehong mga mata. Maging ang maliit na peklat malapit sa kanyang sentido. Nanghina ang tuhod ko. Halos hindi ako makahinga.

“Nababaliw na ba ako…” naisip ko.

Ngunit hindi. Nandoon siya. Buhay. Nang hindi nag-iisip, sinimulan ko siyang sundan. May distansya. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko na parang rinig na rinig ng lahat. Bawat hakbang niya ay parang hindi totoo, para akong naglalakad sa panaginip… o bangungot.

Huminto siya sa harap ng isang tindahan. Kinuha niya ang kanyang cellphone. At ngumiti siya. Ang ngiting iyon… kabisado ko. Iyon ang ngiti niya kapag tinitingnan niya ako. Kapag sinasabi niyang magiging maayos ang lahat. Kapag nagtatawanan kami sa kahit anong maliit na bagay.

Isang malamig na galit ang nagsimulang sumiklab sa loob ko. Paano siya makakangiti… habang ako ay unti-unting namamatay sa loob sa loob ng maraming buwan? Nagtago ako sa likod ng poste, sinusubukang kontrolin ang paghinga ko. Napakaraming tanong ang sumabog sa isip ko.

Paano kung…?

Paano kung nagsinungaling sila sa akin?

Paano kung hindi totoo ang pagkamatay niya?

Paano kung iniwan niya ako?

Tumatagos ang isip na iyon na parang kutsilyo. Hindi. Hindi niya gagawin iyon. …O kaya ba niya?

Nagpatuloy ang lalaki sa paglalakad. Mas mabilis ngayon. Para bang alam niyang may sumusunod sa kanya. Humigpit ang dibdib ko. Nakita ba niya ako? Lalo kong binilisan ang lakad ko, kahit natatakot.

Lumiko siya sa isang makitid na eskinita. Pagkatapos ay isa pa. At isa pa. Pabawas nang pabawas ang mga tao. Patahimik nang patahimik ang paligid. May hindi tama.

Sa wakas, huminto siya sa harap ng isang pinto. Lumang pinto. Disente. Halos nakatago sa pagitan ng dalawang gusaling sira na, na may mga pader na kinain na ng panahon. Kinuha niya ang susi. Biglang bumigat ang aking paghinga. Ang susi na iyon… pamilyar sa akin. Eksaktong katulad ng ginagamit niya noon.

Nanginginig ang aking mga kamay. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. At bago siya pumasok…

Napatigil siya.

Dahan-dahan… lumingon siya.

At nagtagpo ang mga mata namin.

Related Posts

Ibu tiriku memaksaku menikahi seorang pria muda yang kaya raya, tetapi menyandang disabilitas. Di malam pernikahan kami, aku membantunya ke tempat tidur, dan saat aku tersandung, aku menemukan sebuah kenyataan yang membuatku terguncang hebat.

Ibu tiriku memaksaku menikahi seorang pria muda yang kaya raya, tetapi menyandang disabilitas. Di malam pernikahan kami, aku membantunya ke tempat tidur, dan saat aku tersandung, aku…

Suamiku tidak pernah tahu bahwa akulah miliarder anonim di balik perusahaan yang sedang ia rayakan malam itu.

Suamiku tidak pernah tahu bahwa akulah miliarder anonim di balik perusahaan yang sedang ia rayakan malam itu. Bagi dia, aku hanyalah istrinya yang “polos dan melelahkan”, wanita…

Suamiku Menampar Keras Wajahku Saat Aku Memberitahunya bahwa Aku Hamil — Tetapi Kenyataan di Balik Tes Tersebut Jauh Lebih Menghancurkan

Suamiku Menampar Keras Wajahku Saat Aku Memberitahunya bahwa Aku Hamil — Tetapi Kenyataan di Balik Tes Tersebut Jauh Lebih Menghancurkan Ketika aku memberi tahu suamiku bahwa aku…

Mantan istriku datang untuk menjenguk putra kami. Ia akhirnya menginap. Aku mengizinkannya tidur di sofa. Namun setelah tengah malam, aku mendengar sesuatu yang seharusnya tidak kudengar.

Mantan istriku datang untuk menjenguk putra kami. Ia akhirnya menginap. Aku mengizinkannya tidur di sofa. Namun setelah tengah malam, aku mendengar sesuatu yang seharusnya tidak kudengar. Menjelang…

My husband said he was on a business trip, but when I went to the hospital to visit my sick friend, I suddenly heard his voice behind the door… and what I heard made my blood run cold.

My husband said he was on a business trip, but when I went to the hospital to visit my sick friend, I suddenly heard his voice behind…

Setelah malam yang penuh gairah, seorang konglomerat meninggalkan uang sebesar satu juta naira untuk seorang mahasiswi miskin lalu menghilang tanpa jejak.

Setelah malam yang penuh gairah, seorang konglomerat meninggalkan uang sebesar satu juta naira untuk seorang mahasiswi miskin lalu menghilang tanpa jejak. Tujuh tahun kemudian, wanita itu akhirnya…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *