
Ang asawa ko ay pumanaw limang buwan na ang nakalipas… ngayong umaga, nakita ko ang isang lalaking eksaktong kamukha niya—at nagpasya akong sundan siya nang palihim… nang hindi ko pa alam kung ano ang matutuklasan ko…
Hindi ko nga alam kung saan magsisimula… Marahil sa hindi matitiis na katahimikan na pumuno sa buhay ko sa loob ng limang buwan. Limang buwan mula nang mawala ang asawa ko. Biglaan. Walang babala.
“Isang mabilis at malubhang sakit,” sabi ng mga doktor. Sa loob lamang ng ilang linggo, ang lalaking pinakamakulay at pinakamasigla sa buhay ko ay naging isang larawan sa kahoy na frame, katabi ng kandilang inilagay ko sa altar para sa kanya sa bahay, gaya ng hinihingi ng tradisyon.
Lahat ay nagsabi sa akin na mag-move on na.
“Bata ka pa.”
“Magpapatuloy ang buhay.”
“Ayaw niyang makita kang ganito.”
Ngunit walang nakakaintindi kung ano ang pakiramdam ng mawala ang taong buong mundo mo. Tuwing umaga, nagigising ako na may kakaibang pakiramdam… na para bang may nakalimutan akong mahalaga. At pagkatapos ay babagsak sa akin ang realidad, mabigat na parang semento. Wala na siya. Hindi na babalik.
Gayunpaman, ipinagpatuloy ko ang aking rutina. Maagang lumalabas para bumili ng tinapay at groceries, bumabati sa tindera nang hindi masyadong tinitingnan, ngumingiti dahil nakasanayan na… humihinga, dahil kailangan.
At pagkatapos… dumating ang umagang iyon. Malamig. Basa ang hanging tumatagos hanggang buto. Ang kulay abong langit ay tila tinakpan ang lahat, na para bang pagod na rin ang liwanag. Naglalakad ako nang wala sa sarili, nakapulupot ang mga kamay sa bulsa, nang makita ko siya.
Isang lalaki, ilang metro sa unahan ko. Sa una, hindi ko agad naintindihan. Biglang huminto ang puso ko. Parehong paraan ng paglakad. Parehong tindig. Ang bahagyang pagyuko ng balikat, na para bang palaging may dalang hindi nakikitang bigat.
Natigilan ako.
“Imposible…” bulong ko.
Bahagyang lumingon ang lalaki. At sa sandaling iyon… muling nabasag ang mundo ko.
Ang mukha niya. Siya iyon. Hindi lang basta kamukha. Hindi. Siya mismo. Ang parehong mga katangian. Ang parehong mga mata. Maging ang maliit na peklat malapit sa kanyang sentido. Nanghina ang tuhod ko. Halos hindi ako makahinga.
“Nababaliw na ba ako…” naisip ko.
Ngunit hindi. Nandoon siya. Buhay. Nang hindi nag-iisip, sinimulan ko siyang sundan. May distansya. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko na parang rinig na rinig ng lahat. Bawat hakbang niya ay parang hindi totoo, para akong naglalakad sa panaginip… o bangungot.
Huminto siya sa harap ng isang tindahan. Kinuha niya ang kanyang cellphone. At ngumiti siya. Ang ngiting iyon… kabisado ko. Iyon ang ngiti niya kapag tinitingnan niya ako. Kapag sinasabi niyang magiging maayos ang lahat. Kapag nagtatawanan kami sa kahit anong maliit na bagay.
Isang malamig na galit ang nagsimulang sumiklab sa loob ko. Paano siya makakangiti… habang ako ay unti-unting namamatay sa loob sa loob ng maraming buwan? Nagtago ako sa likod ng poste, sinusubukang kontrolin ang paghinga ko. Napakaraming tanong ang sumabog sa isip ko.
Paano kung…?
Paano kung nagsinungaling sila sa akin?
Paano kung hindi totoo ang pagkamatay niya?
Paano kung iniwan niya ako?
Tumatagos ang isip na iyon na parang kutsilyo. Hindi. Hindi niya gagawin iyon. …O kaya ba niya?
Nagpatuloy ang lalaki sa paglalakad. Mas mabilis ngayon. Para bang alam niyang may sumusunod sa kanya. Humigpit ang dibdib ko. Nakita ba niya ako? Lalo kong binilisan ang lakad ko, kahit natatakot.
Lumiko siya sa isang makitid na eskinita. Pagkatapos ay isa pa. At isa pa. Pabawas nang pabawas ang mga tao. Patahimik nang patahimik ang paligid. May hindi tama.
Sa wakas, huminto siya sa harap ng isang pinto. Lumang pinto. Disente. Halos nakatago sa pagitan ng dalawang gusaling sira na, na may mga pader na kinain na ng panahon. Kinuha niya ang susi. Biglang bumigat ang aking paghinga. Ang susi na iyon… pamilyar sa akin. Eksaktong katulad ng ginagamit niya noon.
Nanginginig ang aking mga kamay. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. At bago siya pumasok…
Napatigil siya.
Dahan-dahan… lumingon siya.
At nagtagpo ang mga mata namin.