Ibu mertua saya melemparkan segepok uang tepat ke wajah saya di tengah pesta pernikahan adik ipar, di hadapan ratusan tamu undangan, lalu berteriak bahwa menantu miskin seperti saya tidak pantas berada di barisan keluarga terhormatnya. Saya tidak menangis, hanya diam memunguti lembaran uang tersebut, menatap lurus ke matanya sambil tersenyum karena saya tahu hanya dalam waktu 5 menit lagi, dia akan berlutut memohon ampunan saya. Ketika ponsel bapak mertua berdering mengabarkan bahwa perusahaan mereka resmi bangkrut karena kontraknya dibatalkan oleh sang CEO misterius, wajah ibu mertua langsung pucat pasi.

Ibu mertua saya melemparkan segepok uang tepat ke wajah saya di tengah pesta pernikahan adik ipar, di hadapan ratusan tamu undangan, lalu berteriak bahwa menantu miskin seperti saya tidak pantas berada di barisan keluarga terhormatnya. Saya tidak menangis, hanya diam memunguti lembaran uang tersebut, menatap lurus ke matanya sambil tersenyum karena saya tahu hanya dalam waktu 5 menit lagi, dia akan berlutut memohon ampunan saya. Ketika ponsel bapak mertua berdering mengabarkan bahwa perusahaan mereka resmi bangkrut karena kontraknya dibatalkan oleh sang CEO misterius, wajah ibu mertua langsung pucat pasi.


Pesta pernikahan di hotel mewah Jakarta itu mendadak hening. Semua mata tertuju pada saya, Amira, yang mengenakan kebaya paling sederhana di antara keluarga besar berseragam sutra mahal.

“Heh, Amira! Sadar diri kamu! Baju murah begini mau merusak pemandangan di pernikahan adik iparmu? Ini uang, ambil dan pergi dari sini!” teriak Ibu Ratna, ibu mertua saya, sambil melemparkan segepok uang ratusan ribu hingga berserakan di lantai.

Doni, suami saya, hanya diam memalingkan wajah. Dia terlalu takut pada ibunya yang egois dan selalu mendewakan kekayaan.

Advertisements

“Ibu, tolong jangan begini. Ini hari bahagia pacar Dinda,” bisik saya pelan, mencoba tenang.

“Halah! Jangan panggil saya Ibu! Kamu itu cuma anak yatim piatu dari kampung yang beruntung dinikahi anakku. Gara-gara kamu, keluarga kita tidak bisa besanan dengan orang kaya!” sahut Ibu Ratna dengan nada menghina, memicu bisik-bisik sinis dari para tamu undangan.

Saya menghela napas panjang. Saya berlutut, mengambil uang-uang itu satu per satu dengan sangat tenang. Di balik ketenangan itu, saya mengetik sebuah pesan singkat di ponsel saya: “Batalkan investasi 50 miliar untuk keluarga mereka sekarang.”

Tepat lima menit kemudian, suasana riuh pesta berubah menjadi kepanikan. Ponsel Bapak Surya, ayah mertua saya yang seorang pengusaha sukses, berdering keras.

Wajah Bapak Surya berubah pucat pasi. Tubuhnya gemetar hebat hingga ponselnya hampir jatuh ke lantai.

“Ada apa, Pa? Kenapa mukanya seperti itu?” tanya Ibu Ratna, mulai panik melihat ekspresi suaminya.

“Ma… kita hancur… Investor utama kita, CEO dari Wijaya Holding yang memegang 80% saham proyek baru kita, baru saja membatalkan kontrak sepihak! Kita bangkrut, Ma! Semua aset kita akan disita!” teriak Bapak Surya histeris.

Ibu Ratna berteriak histeris, “Apa?! Siapa CEO itu? Teganya dia menghancurkan kita di hari pernikahan Dinda!”

Di tengah kepanikan massal itu, ponsel saya berbunyi. Saya sengaja menyalakan loudspeaker saat mengangkatnya.

“Halo, Ibu Amira Wijaya. Perintah Anda sudah dilaksanakan. Investasi untuk keluarga mereka telah resmi kami cabut detik ini,” ucap suara di seberang telepon, yang merupakan sekretaris pribadi saya.

Mendengar nama “Amira Wijaya”, Bapak Surya langsung menatap saya dengan mata terbelalak. Dia tahu betul siapa pemilik marga Wijaya, penguasa bisnis terbesar di negeri ini.

“Amira… ka-kamu…” suara Ibu Ratna tercekat di tenggorokan.

Saya berjalan mendekati ibu mertua saya, mengembalikan segepok uang yang dilemparnya tadi ke tangannya, lalu berbisik sesuatu yang membuat seluruh badannya gemetar ketakutan…

Ang mga salitang iyon ay umalingawngaw sa buong ballroom. Ang marangyang bulwagan na kanina lang ay puno ng tawanan at kantahan ay biglang nabalot ng nakabibinging katahimikan. Ang lahat ng mata ay nakatutok sa akin—hindi bilang si Siti na isang abang labandera, kundi bilang ang reyna ng gabing iyon na may hawak ng kanilang kapalaran.

“S-Siti… ano ang ibig sabihin nito?!” nauutal na tanong ni Budi. Ang kaniyang mukha na kanina ay nagmamalaki ay nilamon na ngayon ng labis na takot. Bilang isang business partner na umaasa sa mga kontrata ng Amarta Group, alam niya kung gaano kalaki ang kapangyarihang hawak ng taong nasa harap niya. Ngunit hindi niya akalain na ang makapangyarihang may-ari na sinusubukan niyang sipsipan sa loob ng maraming taon ay ang itinakwil na kapatid ng kaniyang bagong asawa.

Humarap ako kay Indah, na ngayon ay nanginginig ang mga labi. Ang kaniyang mamahaling sanggol ay tila nawalan ng kinang, at ang kaniyang marangyang make-up ay unti-unting nasisira ng malamig na pawis.

“Sayang dahil ang buong kasalang ito, ang marangyang dekorasyong tinatamasa ninyo, at maging ang hotel na kinatatayuan ninyo ngayon… ay pag-aari ko,” malamig kong panimula. “At simula sa sandaling ito, kinakansela ko ang lahat ng sponsorship at serbisyong ibinigay ng Amarta Hotel para sa kasalang ito.”

“Hindi maaari! Siti, huwag kang magbiro ng ganyan!” sigaw ni Ibu habang sumusulong paitaas sa entablado. Ngunit bago pa man siya makalapit sa akin, hinarangan na siya ng dalawang naglalakihang personal bodyguard ko. Ang kaniyang mukha ay namula sa galit at kahihiyan. “Siti! Ako pa rin ang ina mo! Paano mo nagagawang bastusin ang kasal ng kapatid mo? Nagbihis ka lang ng magara at umarkila ng mga bodyguard, akala mo kung sino ka na!”

Natawa ako nang bahagya, isang tawang walang bahid ng saya kundi puno ng pait. “Ina? Naalala mo palang ina kita, Ibu? Isang oras pa lang ang nakalilipas nang itapon mo sa puti kong kasuotan ang isang basket ng maruruming damit. Isang oras pa lang ang nakalilipas nang sabihin mong si Indah lang ang anak mo dahil nagdadala ako ng malas at kahihiyan sa pamilyang ito.”

Inilipat ko ang aking tingin kay Pak Pratama, na nakatayo sa aking tabi nang may matuwid na tindig. “Pak Pratama, pakiusap, ipakita mo sa kanila ang katotohanan. Mukhang hindi pa rin nagigising ang aking ‘pamilya’ mula sa kanilang panaginip.”

Tumango nang may paggalang si Pak Pratama. Naglabas siya ng isang opisyal na dokumento mula sa kaniyang mamahaling leather bag at binuksan ang mikrofon.

“Para sa kaalaman ng lahat ng narito, si Ibu Siti ay ang opisyal at nag-iisang tagapagmana ng yumaong si Bapak Wijaya, ang nagtatag ng Amarta Group. Hawak niya ang pitumpung porsyento (70%) ng kabuuang shares ng kumpanya. At ayon sa utos ng ating Chairperson, dahil sa kawalan ng galang at paglabag sa mga patakaran ng hotel, ang pamilya ng ikinasal ay pinagbabayad ng kabuuang halaga ng renta sa ballroom na nagkakahalaga ng dalawang bilyong rupiah—na dapat bayaran sa loob ng susunod na tatlumpung minuto. Kung hindi, ipapapolis namin kayo sa reklamong trespassing at panloloko.”

Narinig ang bulung-bulungan ng mga panauhin. Ang mga VIP na kanina ay masayang nakikipagkwentuhan kay Ibu ay unti-unting lumalayo, na tila ba ang aking pamilya ay may nakakahawang sakit.

“Dalawang bilyon?!” halos lumuwa ang mata ni Ibu. Tumingin siya kay Budi nang may pagmamakaawa. “Budi, anak, bayaran mo muna. Di ba mayaman ang pamilya mo? Huwag mong hayaang mapahiya tayo rito!”

Ngunit si Budi ay hindi na makatingin kay Ibu. Sa halip, humakbang siya pasulong, binitiwan ang kamay ni Indah, at biglang lumuhod sa aking harapan. Ang kaniyang mga tuhod ay humampas sa sahig, at ang kaniyang mga kamay ay magkayakap na nagmamakaawa.

“Ibu Siti… pakiusap, patawarin ninyo ako,” pakiusap ni Budi na may kasamang panginginig ng boses. “Hindi ko po alam… sumumpa ako, wala akong kinalaman sa ginawa ng iyong ina at ni Indah sa inyo kanina. Huwag ninyong bawiin ang kontrata ng pamilya ko sa Amarta Group. Kung gagawin ninyo ‘yan, mabubura sa mapa ng negosyo ang kumpanya namin. Parang awa mo na, Siti… ah hindi, Madam Siti!”

“Budi! Ano ba ang ginagawa mo?! Bakit ka lumuluhod sa basurang ‘yan?!” galit na hiyaw ni Indah, habang sinusubukang hatakin ang kaniyang bagong asawa.

“Tumahimik ka, Indah!” pabalik na sigaw ni Budi, na ikinagulat ng lahat. “Kung hindi dahil sa inyo ng ina mo na walang ibang alam kundi magmalaki, hindi tayo aabot sa ganito! Pilitin mo ang kapatid mong patawarin tayo, kung hindi, makikipagdiyosyo ako sa iyo ngayon din!”

Napatanga si Indah. Ang kaniyang pinapangarap na marangyang buhay, ang lalaking ipinagmamalaki niyang mayaman na aahon sa kanila sa kahirapan, ay lumuluhod ngayon sa paanan ng kapatid na itinuring niyang basura.

Tumingin ako sa kanila mula sa aking kinatatayuan. Walang emosyon ang aking mukha, ngunit sa kaibuturan ng aking puso, may lungkot na humahapdi. Tatlong taon ko silang pinagsilbihan nang buong tapat. tiniis ko ang lahat ng pang-aalipusta, ang pagiging katulong sa sarili kong pamamahay, ang pagkain ng mga tira-tira, dahil lang sa pag-asang isang araw ay makikita nila ang halaga ko bilang kapamilya. Ngunit ngayon, napatunayan ko na ang katapatan at pagmamahal ay walang halaga sa kanila kung wala kang pera.

Humakbang ako pababa ng entablado, dahan-dahang lumalapit kay Ibu at Indah. Ang bawat tunog ng aking high heels ay tila tunog ng hatol ng kamatayan sa kanilang marangyang pangarap.

“Indah,” tawag ko sa pangalan ng aking kapatid. “Sabi mo kanina, baka masira ko ang reputasyon mo sa harap ng mga may-ari ng Amarta Hotel. Ngayon, sabihin mo sa akin, nasaan ang reputasyong ipinagmamalaki mo?”

Hindi makasagot si Indah. Ang mga luha ng inggit, galit, at labis na kahihiyan ay nagsimulang umagos sa kaniyang mga pisngi.

Humarap naman ako kay Ibu. Ang matandang babae na kanina lang ay parang reyna kung mag-utos ay nakatayo ngayon nang nanginginig, hindi malaman kung saan titingin.

“Ibu,” seryoso kong sabi. “Ang pitong daang libong rupiah na ibinibigay ko sa iyo buwan-buwan mula sa aking paglalaba, na lagi mong itinapon sa mukha ko dahil sabi mo ay napakaliit… alam mo ba kung saan galing ‘yun? Galing ‘backed interest’ ng bank account ko na sadyang nilimitahan ko upang makita ko kung gaano mo kamahal ang anak mong naghihirap. Ngunit mas pinili mong bilhan ng mamahaling alahas si Indah habang ako ay natutulog sa sahig ng kusina.”

“Siti… anak ko…” lumambot ang boses ni Ibu, may kasama nang pekeng pagsisisi. Lumapit siya at nagtangkang hawakan ang aking kamay, ngunit agad akong lumayo. “Patawarin mo si Ibu, anak. Nagkamali ako. Nadala lang ako ng sitwasyon… Alam mo namang mahal ka ni Ibu, hindi ba? Ikaw ang panganay ko, ang maaasahan ko…”

“Huli na ang lahat, Ibu,” putol ko sa kaniyang mga kasinungalingan. “Ang anak mong si Siti ay namatay na sa sandaling itapon mo ang basket ng maruruming damit sa kaniyang mukha at ipagtabuyan siya sa kalsada. Ang nasa harap mo ngayon ay si Madam Siti Wijaya, ang may-ari ng Amarta Group.”

Humarap ako kay Pak Pratama at sa mga security guard. “Ilabas ang mga taong ito sa aking hotel. At siguraduhing sisingilin ang bawat sentimo ng nagastos sa araw na ito. Kung hindi sila makabayad, kunin ang bahay na tinitirhan nila bilang kabayaran. Total, ang bahay na iyon ay nakapangalan din naman sa yumaong asawa ko.”

“Siti! Huwag! Parang awa mo na!” sigaw ni Ibu habang pilit siyang inilalabas ng mga bodyguard.

“Mbak Siti! Patawad, Mbak! Huwag mong gawin ito sa amin!” iyak naman ni Indah, habang hinahatak ang kaniyang mahabang pangkasal na ngayon ay sumasayad na sa sahig, marumi at gusot-gusot—eksaktong katulad ng hitsura ng gaun ko kaninang umaga.

Si Budi naman ay nanatiling nakaluhod, tulala at alam na ang kaniyang karera sa negosyo ay tapos na. Wala ni isa sa mga bisita ang nagtangkang tumulong sa kanila. Ang lahat ay abala sa pagkuha ng litrato at video ng kanilang pagbagsak.

Habang pinapanood ko silang kinaladkad palabas ng ballroom, nakaramdam ako ng isang malalim na buntong-hininga. Walang labis na kagalakan sa aking puso, ngunit mayroong malaking kapanatagan. Ang pagsubok na ginawa ko sa loob ng tatlong taon ay natapos na. Ang mga taong nagtapon sa akin sa putikan ay sila mismong lumubog sa sarili nilang dumi.

Inayos ko ang aking pulang gaun at humarap sa mga natitirang panauhin na ngayon ay naghihintay ng aking susunod na utos.

“Pak Pratama,” saad ko sa aking kanang kamay.

“Ano po iyon, Madam?”

“Ipagpatuloy ang gabi. Ngunit palitan ang tema ng party. Ngayong gabi, ipagdiriwang natin ang aking opisyal na pagbabalik sa Amarta Group. At bukas na bukas din…” Tumingin ako sa labas ng malalaking bintana ng hotel, kung saan madilim ang langit ngunit maliwanag ang mga bituin. “…simulan natin ang paglilinis sa lahat ng mga natitirang dumi sa aking buhay.”

Ang panahon ng aking pagtitiis ay tapos na. Ngayon, ang mundo naman ang susunod sa aking kumpas.

Related Posts

Ibu tiriku memaksaku menikahi seorang pria muda yang kaya raya, tetapi menyandang disabilitas. Di malam pernikahan kami, aku membantunya ke tempat tidur, dan saat aku tersandung, aku menemukan sebuah kenyataan yang membuatku terguncang hebat.

Ibu tiriku memaksaku menikahi seorang pria muda yang kaya raya, tetapi menyandang disabilitas. Di malam pernikahan kami, aku membantunya ke tempat tidur, dan saat aku tersandung, aku…

Suamiku tidak pernah tahu bahwa akulah miliarder anonim di balik perusahaan yang sedang ia rayakan malam itu.

Suamiku tidak pernah tahu bahwa akulah miliarder anonim di balik perusahaan yang sedang ia rayakan malam itu. Bagi dia, aku hanyalah istrinya yang “polos dan melelahkan”, wanita…

Suamiku Menampar Keras Wajahku Saat Aku Memberitahunya bahwa Aku Hamil — Tetapi Kenyataan di Balik Tes Tersebut Jauh Lebih Menghancurkan

Suamiku Menampar Keras Wajahku Saat Aku Memberitahunya bahwa Aku Hamil — Tetapi Kenyataan di Balik Tes Tersebut Jauh Lebih Menghancurkan Ketika aku memberi tahu suamiku bahwa aku…

Mantan istriku datang untuk menjenguk putra kami. Ia akhirnya menginap. Aku mengizinkannya tidur di sofa. Namun setelah tengah malam, aku mendengar sesuatu yang seharusnya tidak kudengar.

Mantan istriku datang untuk menjenguk putra kami. Ia akhirnya menginap. Aku mengizinkannya tidur di sofa. Namun setelah tengah malam, aku mendengar sesuatu yang seharusnya tidak kudengar. Menjelang…

My husband said he was on a business trip, but when I went to the hospital to visit my sick friend, I suddenly heard his voice behind the door… and what I heard made my blood run cold.

My husband said he was on a business trip, but when I went to the hospital to visit my sick friend, I suddenly heard his voice behind…

Setelah malam yang penuh gairah, seorang konglomerat meninggalkan uang sebesar satu juta naira untuk seorang mahasiswi miskin lalu menghilang tanpa jejak.

Setelah malam yang penuh gairah, seorang konglomerat meninggalkan uang sebesar satu juta naira untuk seorang mahasiswi miskin lalu menghilang tanpa jejak. Tujuh tahun kemudian, wanita itu akhirnya…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *